Mama, wat doe je nou eigenlijk precies? Deze vraag stelt mijn dochter regelmatig als ik zeg dat ik ga werken. Mama helpt anderen en is soms een soort juf. Want na enkele keren geprobeerd te hebben haar uit te leggen dat mama trainer en coach is en een eigen bedrijf heeft voor interim professionals, ben ik overgestapt naar simpele taal. Jip&Janneke taal zoals dat heet.

Ik leef in de gelukkige omstandigheid dat mijn bedrijf op een geweldige locatie zit, tussen kunstenaars en creatieven, moestuinen en weilanden en met een heus amfitheater op het prachtige terrein. Ik neem dan ook regelmatig zoon of dochter mee naar kantoor en laat ze heerlijk buiten rondscharrelen terwijl ik werk. Ja, en wat doe ik dan als ik werk? Ik bel veel, mail veel, zit tegenwoordig ook te twitteren en ontvang relaties op kantoor. Dat is concreet toch? Nee hoor, niet goed genoeg voor dochter Ella. Wat kwam die man nou doen? Die meneer wilde even praten over een probleem op zijn werk en of ik iemand ken die dat kan oplossen. Simpeler kan ik het echt niet verwoorden. Ken je die man dan mama? Ja, die had ik laatst ook aan de telefoon. En wat zei hij toen? Dat we even moesten kennismaken. Waarom? Omdat hij dan beter weet of mama goede mensen kent die niet te duur zijn. Had je dat dan niet gezegd aan de telefoon? Ja, natuurlijk wel, schat, maar hij wilde toch even langskomen. Dat snap ik niet, als hij al weet dat jij goede mensen kent, dan kan hij toch gewoon blij zijn?

Heerlijk, ik wens al mijn potentiële klanten een net zo onnavolgbaar geloof in mijn kunnen als mijn dochter. Dat zou het werven van klanten vele malen makkelijker maken.

Hierover nadenkend begint mijn ondernemende brein te fantaseren over workshops voor verkopers en adviseurs, een training “concreet zakendoen” voor managers, een interim team samenstellen dat geselecteerd is door kinderen. Want een ding is mij duidelijk: kinderen houden het lekker praktisch en kiezen op basis van hun gevoel voor verbinding de juiste mensen uit. Als je niet wil, dan niet, maar dan ben je ook mijn vriend niet meer.

Het gemak waarmee kinderen grote beslissingen nemen, motiveert mij om de dingen ook anders te doen. Want waarom is het toch zo moeilijk om klanten “nee” te verkopen of vast te houden aan je prijs als ze een beetje druk uitoefenen? Tegen mijn kinderen zeg ik doodeenvoudig dat het feestje niet doorgaat als ze alleen maar zeuren over snoep. Net zo makkelijk vragen onze kinderen waarom ze niet naar de speeltuin mogen, terwijl we het gisteren wel hadden beloofd. Ik ken weinig managers die zo eenvoudig tegen hun medewerkers zeggen dat ze hun belofte niet zijn nagekomen. Meestal wordt er voorzichtig geïnformeerd naar de omstandigheden die hebben veroorzaakt dat de deadline niet is gehaald. Regelmatig wordt er ook nog aan toegevoegd: maar het is niet persoonlijk hoor! Dat is het dus wel, kijk maar naar kinderen. JIJ zou iets doen en dat maakt dat JIJ verantwoordelijk bent. Je bent m’n vriend als je het goed doet en anders niet. Wat zou het bedrijfsleven er toch goed aan doen om gewoon weer kind te worden en direct te communiceren. Ik ga het vanaf nu ook doen, ik begin met een proefperiode van twee weken. Voortaan zeg ik gewoon met een kinderlijke simpelheid: als je niet wilt, prima, dan stop ik mijn energie weer in andere klanten. En tegen de deelnemer in een training, die er geen zin in heeft en niet snapt waarom hij er zit, zeg ik gewoon: ga dan maar weg. En klanten die willen weten waarom ik deze prijs vraag, zeg ik: omdat het klopt, dus take it or leave it. Er schijnen mensen te zijn die op deze manier zaken doen. Ik vraag me nu af of zij succesvoller zijn dan de mensen die, zoals ik, omslachtiger communiceren en altijd de relatie in stand willen houden. Ik ga het de komende weken ervaren!