“Vrijdag is mijn papadag”, hoor ik mannen steeds vaker zeggen. Dan zijn ze thuis, omdat vrouwlief werkt en ze, uit schuldgevoel, ervoor gekozen hebben om de kinderen niet nóg een dag naar de creche te brengen. Papadag, wat een onzin. Iedere dag is mamadag, dus waarom ook niet iedere dag papadag? Vrouwen werken parttime en mannen hebben papadag. Dat klinkt beter, want een parttime werkende man wordt jammer genoeg nog steeds niet volledig geaccepteerd. Denkt de man.

Maar hoe zit het met de psychologische werking van zo’n term? Is papa op de andere dagen niet verantwoordelijk voor de opvoeding en verzorging van zijn kinderen? Als vrijdag papadag is, wat doet papa dan op de andere dagen? Werken? Mama ook, als het niet haar parttime dag is. Het lijkt door zo’n term alsof mannen geëmancipeerd zijn, maar hoe ziet zo’n papadag er nou precies uit? Ik heb het gevraagd aan collega’s en mijn eigen man bestudeerd. Deze mannen werken over het algemeen nog steeds op hun papadag, vanwege de hedendaagse technologie. En een enkeling maakt er echt een feest van: niets werken, lekker met de kinderen ravotten, patat eten, naar de kinderboerderij, uitwaaien aan zee of naar de speeltuin.

En dan komt mama thuis…teleurgesteld, want de kinderen zijn weliswaar voldaan, maar zij kan alsnog na een lange werkdag koken en de kinderen naar bed brengen. Of mama is teleurgesteld omdat de kinderen nu aan haar aandacht vragen, omdat paps de hele dag achter zijn laptop, Q-tec of I-phone zat. Papa is ook moe en hangt op de bank, bij te komen van zijn papadag. De was is niet gedaan en de gemorste limonade kleeft nog steeds aan je keurige hakjes. Mama baalt van de papadag en besluit toch zelf maar een dag minder te gaan werken, want een extra crechedag is sociaal niet verantwoord en duur en knaagt bovendien aan je geweten. En zo houden wij vrouwen dit fenomeen in stand. Hoe kan het toch dat papa zo makkelijk de boel de boel laat en gewoon geniet van zijn kinderen of lekker doorwerkt zonder zich iedere keer geroepen te voelen als een kind jengelt of aandacht vraagt? Kinderen snappen dit ook, zij vragen aandacht aan mama, want dan krijgen ze het ook. En zo voelen vrouwen zich steeds ondergewaardeerd. Want ze willen een goede moeder zijn, het huis aan kant hebben, een verantwoorde maaltijd op tafel en ook nog een leuke baan. We hebben al lang geaccepteerd dat het glazen plafond er is en stellen onze ambities bij naar een lager niveau, vervolgens klagend dat dit plafond er is en dat het allemaal aan de mannen ligt.

Maar het ligt niet alleen aan de mannen. Het ligt ook aan de vrouwen die zulke hoge eisen aan zichzelf stellen en nooit eens de boel de boel kunnen laten. Als wij vrouwen thuis zijn en zakelijk worden gebeld, verontschuldigen we ons dat er een kind huilt op de achtergrond. Papa niet, papa gaat gewoon in een andere kamer zijn zakelijke gesprek afronden en treft daarna wel aan wat er eventueel is mis gegaan. Natuurlijk geldt dit niet voor iedere werkende moeder en zijn er zeker vaders die een handje helpen in huis en zijn er zelfs gezinnen die helemaal volgens management principes functioneren. Deze gezinnen hebben een rooster in huis, leiden hun kroost op tot zelfsturende teams en hebben wekelijkse overleg momenten waarbij taken worden verdeeld en de weerstand die ontstaat door verandering wordt opgevangen door een duidelijke planning en waardering voor een ieder die bijdraagt.

Nee, zo gaat het bij ons niet. Helaas ben ik een van die vrouwen die intuïtief voelt dat het bedrijfsleven beter zou functioneren met meer vrouwen aan de top en erin gelooft dat iedere dag papadag is. Dat kinderen, zeker in deze maatschappij van steeds grotere kloven tussen culturen en normen, opgroeien tot evenwichtige mensen als zij zien dat papa’s en mama’s gelijkwaardig zijn. Dat we grote wereldproblemen oplossen door een nieuwe generatie te laten opgroeien die daadwerkelijk begrip heeft voor de waarden en normen van een ander, elkaar respecteert en met elkaar de dialoog aangaat. Volgens mij kunnen problemen en zelfs oorlogen alleen opgelost worden door gelijkwaardigheid van binnenuit, vanuit het vóelen, vanuit een diepere overtuiging dat wij allemaal, mannen en vrouwen, jongens en meisjes elkaar aanvullen en niet zonder elkaar kunnen. Zonder strijd, vanuit gelijkwaardigheid.

En de basis voor diepere overtuigingen wordt gelegd in het gezin. Daar waar papadag afgeschaft is, omdat papa iedere dag samen met mama werkt aan opvoeding, carrière, waarden, normen en het huishouden. Voor iedereen flexibele werktijden, aangepaste schooltijden en duobanen aan de top. Zodat mama haar leiderschapskwaliteiten, die ze vooral thuis toepast, kan aanwenden voor grotere problemen en papa eindelijk tijd heeft om zijn leiderschapskwaliteiten echt te ontwikkelen, namelijk thuis. Waar je wel degelijk iets voelt voor je omgeving en waar je er niet komt met grootspraak en machogedrag. Er is nog veel te doen, laten we beginnen met het afschaffen van de term “papadag” en deze vervangen door “parttime werken”.